به سوی خدا

فلسفه کفشداری در حرم آقا چیه؟؟ اینه که گم نشه؟؟ خب گم بشه! فدای سر آقات!

تو حاضر نیستی یه کفش هم بخاط آقات گم بشه؟؟ یعنی اگه کفشتون گم بشه و یا این کفشدارها نبودن شما حرم نمیومدین دیگه؟؟ شما میگید پدر و مادرم به فدات... کفش که دیگه هیچی نیست.(یعنی عشق بازی می کنید)

اما فلسفه اش اینه که

میگن به هرحال آدمای ضعیفی هم هستن که ممکنه حواسشون پرت کفششون بشه؛ این کفشداری ها رو گذاشتن که طرف کفشش رو با خیال راحت به اونجا بسپره و با خاطر جمع زیارت کنه.

حرم خدا هم کفشدار داره...

فدای کفشدار حرم خدا بشم که وقتی میخوای وارد حرم خدا بشی بهت میگه:

کفشاتو بده به من و برو با خیال راحت با خدا صحبت کن کفش چیه؟؟ تمام مشکلاتت توی دنیا؛ تمام مشکلات رو عین کفش بکن و بده به کفشدار و با خیال آسوده برو پیش خدا... نترس! کفشت همچین چیز خیلی قیمت داری هم نیستش ها! 

 وقتی به کفشدارای حرم کفشتو میدی، کفشو برات نگه میدارن اما دیگه واکسش نمی زنن...

اما فدای کفشدار حرم خدا بشم که اگه یه گوشه ی کفشت( یه گوشه ی زندگیت) پاره هم باشه ها، میاد و خودش میدوزه ش و درستش میکنه... واکسشم میزنه و میشوره.... بعد میای میبینی به! کفشت چقدر تمیز و درست شده...

کفشدار حرم خدا، کیه بجز خود خدا....

کفشدار خود خداست و بهت میگه این کفشت(مشکلات زندگیت) رو بکن و این چند دقیقه بدش به من! نگران نباش! من خودم نگهش میدارم... مشکل داری؟؟ گرفتاری؟؟ این دو دقیقه ی نمازت بدش به من... من خرابش نمیکنم... بدتر نمیشه اوضاعت... اصلا می دوزمش... درستش میکنم...این چند دقیقه بسپرش به من...

بخدا فقط کافیه سر نماز مشکلت رو فراموش که نه، فقط کافیه دربیاری عین کفش و چند دقیقه ای از ذهنت بندازیش بیرون 

همین که مشکل اومد به ذهنت بگو:

نـــــه! الان وقتش نیست؛ یه وقت دیگه درباره اش فکر میکنم. من بدبخت بیچاره بیست و چهارساعته دارم دست و پا میزنم تو مشکلات دنیا، حالا این دو دقیقه رو نمی خواد... الله اکبر... خدا بزرگتر از مشکلات منه... من الان عبدم؛ من الان مامورم نماز مودبانه بخونم....  انگاری سپردی به کفشدار حرم خدا که خود خداست... اونوقت بعد نماز یا تو بزرگ میشی و دیگه ناله نمی زنی از مشکلت، یا مشکلت کوچیک میشه... یا بعد نماز میبینی یهو بهت زنگ میزنن و میگن و مشکلت حل شد. (فقط به خاطر اینکه دو دقیقه سر نماز، ادب باطنی نماز رو رعایت کردی و به مشکل گفتی نه!)