دو جمعه گذشت از بهار و خزان شد دوباره این دل ما     

                                          چرا که می وزد باد مخالف به محفل ما

تلاطم است به دریا؛ شکست خورده کشتی دل      

                                        نیامدی برسانی شکسته ها به ساحل ما

اگر بیایی موج سکون یابد و بحر سفینه پذیر       

                                       و گرنه باز خون دیده و دل می شود حاصل ما

تو خرمی و بهاری خدا کند که درک کنیم

                                        بیا که ناقص و بی بر نباد دین کامل ما