به سوی خدا

اسمم امیرحسین است نابینای مطلق

البته وقتی این عکس رو ازم گرفتن هنوز بیناییمو کامل از دست نداده بودم.

پدر و مادرم بعد از دوازده سال صاحب بچه شدن که اون بچه من بودم. طی این دوازده سال

میگن خیلی به پزشک مراجعه کردن تااینکه بعد از دوازده سال تلاششون جواب داده. به خاطر دل خودشون الان منم که باید بار این مصیبت نابینایی را تا آخر عمر به دوش بکشم.

اگه بابا ومامانم بچه نداشتن چه اتفاقی می افتاد ؟ حالا بابا ومامان خوشحال از داشتن بچه ! و من ناراحت از اینکه همه چیز برایم تیره است.البته پدر ومادرم بیشتر از چشم وبینایی دوست دارم.

میخوام به کسانی که بچه دار نمیشن بگم که حتما خواست خداست واگه خدا بچه ای نابینا ویا.... بهشون بده دلشون راضی میشه. همیشه باید به خدا اعتماد کرد وامید داشت.

همه ی امید من خداست

متاسفانه بعضی ها منظور منو به اشتباه فهمیدن وبا ارسال کامنت های توهین آمیز سعی در تحقیر دارن . باید بگم که من قوی هستم  خدا را درهمه حال دوست دارم و او را حس میکنم  خدا را دوست دارم به خاطر این همه لطف من بدون نیاز به چشم میتونم قرآن بخونم ، میتونم دیگران ازهم تشخیص وبشناسم ، حافظه بسیار قوی و بالاتر از افراد دیگه دارم. انشالله منو در عرصه های بالاتر در آینده خواهید دید.