ایام مختلفی از سال هستند که به علل مصادف بودن با سالروز وقایعی باعث پیش آمدن بحث اختلافات اهل تشیع و تسنن میشه؛ از جمله این ایام روزهای ابتدایی ماه ربیع الاولی است که مربوط میشه به ایام رحلت نبی مکرم اسلام و آغاز غربت و مظلومیت آل الله و آن حوادث زجر آور و همچنین ایام میلاد حضرتش که به روایت اهل سنت در ۱۲ و اهل تشیع در ۱۷ربیعه.

دشمنان قسم خورده هم با استفاده از این فرصت ها در تنور اختلافات می دمند و  آتش فتنه و کینه می افروزند و از قبل این کار برای خود نانی با طعم خون صدها مسلمان شیعه و سنی می پزند؛ ان شاالله کوفتشون بشه و از گلوشون پایین نره.

اما جای تاسف فراوان اینجاست که علاوه بر بعضی مغرضان و کوردلان تکفیری سلفی انسان نما و نیز بعضی از به ظاهر شیعیان که نوکر سازمانهای جاسوسی استکبار هستند و حتی در امسال در برابر هفته وحدتی که امام خمینی روحی فداه پایه گذاری نمودند هفته ی برائت را مطرح کردند، بعضی از دوستان نادان و بی بصیرت ابزار و آلت دست دشمنان می شوند و به اسم دفاع از اهل بیت پیامبر و آل الله هرچی میتونن بر زبان می رانند و... و انتظار دریافت دستخوش و پاداش از حضرات معصومین روحی فداهم دارند غافل از اینکه پاداشی جز ناراحتی و خون به دل کردن انوار مقدسه ی الهی ایشان به دست نخواهند آورد.

این نتیجه اجتهادهای خودسرانه و دوری از دستورات امامان ما به خصوص حضرت حجت بن الحسن العسگری است که مارا در حوادث واقعه به علما و فقها رهنمون شده اند.

 این دوستان با چه رویی در ایام و به خصوص در روزهای جمعه فریاد العجل العجل سر می دهند و برای چه ندبه می کنند؟؟!!آری باید ندبه کرد برای مظلومیت آقا در میان محبان و به اصطلاح شیعیانش؛محبانی که هر کدام به نحوی خون به دلش می کنند و وجود نازنینش را می آزارند و آن وقت شعر"وجود نازکت آزرده گزند مباد"سر می دهند و خدا می داند که هیچ جوابی در بارگاه ربوبی برای این ولی آزاری نخواهیم داشت.

در پست بعدی نظر یکی از فقهایی که حضرت حجت ما را به اطاعت ازایشان فراخوانده خواهیم خواند